As Far As We Can Tell

Ine Claes

Omschrijving

As far as we can tell is een nieuwe creatie voor vier performers die de relatie onderzoekt tussen stem, beweging en geluidsspacialisering.

Onderzoek en focus

In mijn werk vertrek ik van het geluid. Het geluid is als een referentiekader voor de choreografie of mise en scène. Elke kunstenaar heeft nood aan een referentiekader of vertrekpunt, voor mij is dat geluid. De stemcompositie is een vaste structuur en de fundering, die in dialoog treed met de thematiek van het werk, de ontwikkeling van beweging of choreografie, de ruimte en/of het beeldend werk. Al deze elementen kunnende stemcompositie beïnvloeden, er ontstaat een dialoog en een zoektocht naar een coherent geheel.

Mijn geluidstaal bestaat uit bruitages, zang en tekst. Ik werk met bestaande en onbestaande talen, met teksten die ik schrijf door middel van automatisch schrijven en dan herwerk en in het geval van deze nieuwe creatie tevens een aantal quotes van de schrijver Noah Yuval Harari. De stemcompositie bestaat uit exact neergeschreven delen en delen die vertrekken van een bepaalde materie met ruimte voor improvisatie van de performer. Kenmerken van mijn composities zijn een zeer strakke en bepaalde ritmiek,het gebruik van taal en abrupte keringen.

Ik ben als kunstenaar geïnteresseerd in het portretteren van mensen, zowel in mijn geluidstaal als in mijn bewegingstaal. Ik observeer heel graag mensen. Hoe ze staan,welke gebaren ze gebruiken, hoe ze converseren, waar ze aandacht aan schenken, welke zaken ze negeren, hoe ze kwaad worden, welke eigenaardige gewoontes ze hebben… Ik vind het gedrag van mensen fascinerend. Ik ga op zoek naar die rare kantjes waarvan mensen niet steeds weten ze hen bezitten. Deze kantjes wil ik uitvergroten door middel van het gebruik van verschillende technieken.

Mijn bewegingstaal vertrekt van de transformatie van dagelijkse beweging. Ik werk met herhaling, zoomen, verkleinen, vergroten… Ik zoom in op de details, neem de tijd zaken uitte vergroten die men normaal haast niet zou opmerken. Het oog voor het subtiele waarbij het gebruik van tijd heel belangrijk is. Ik ga op zoek naar decalages in de perceptie van tijden actie door simpele handelingen naar voren te brengen in een “aangetaste” context.

Naast het gebruik van de stem en de transformatie van dagelijkse beweging ga ik werken met een derde laag, de afbakening en verplaatsing van de ruimte. Het gaat om de afbakening van de ruimte waarin de performer zich bevindt. De performer zit en beweegt als het ware in een ingebeelde ruimte. Dit is niet perse dezelfde ruimte als de andere performers waardoor er hier weer een decalage en desoriëntatie ontstaat. De afgebakende ruimtes kunnen verplaatsen, veranderen waardoor de ruimte voor de kijker opeens een shift neemt en het landschap verandert.

Door het combineren van stem, beweging en het afbakenen van ruimte ontstaan spanningsvelden of tussenruimtes die desoriëntatie veroorzaken. Men observeert niet enkel elke laag maar legt bloot wat er tussen gebeurt. Het gaat om een hoog niveau van multitasking waar ik aan de performers vraag om te proberen hun aandacht bij het geluid te houden. Ik wil verder onderzoeken of het proberen concentreren op 1 laag (het geluid)terwijl je ook moet bewegen en je in een afgebakende ruimte zit, een desoriëntatie veroorzaakt. Wat reeds zichtbaar werd in het proces is dat de hersenen zich niet voluit kunnen concentreren op elke taak waardoor er een continu dialoog ontstaat tussen de stem, het lichaam en de ruimte, een dialoog die heel zichtbaar is en het innerlijke van de persoon naar buiten brengt. Naar buiten brengt wat een performer misschien niet natuurlijkerwijs naar buiten zou brengen. Er ontstaat iets heel fragiels, iets prachtig om te observeren. Het fragiele in de mens, het zichtbaar maken van die kanten van de performer, het twijfelen, de poëzie van de kleine handeling, van het detail waar ik naar op zoek ben.

Door het samenbrengen van al deze technieken ontstaat een collage van bewegende beelden en atmosferen, met soms abrupte overgangen en plotse wendingen, die een gedetailleerd ritmisch spel vormen van geluid, beelden en intenties.