Stephanie Van Aken

Biografie

Stephanie Van Aken is een danskunstenaar, onderzoeker en docent uit België. Ze behaalde een diploma in hedendaagse dans en performance van de Salzburg Experimental Academy of Dance en een master in theater- en uitvoeringsstudies met een minor in ethiek van de Universiteit van Gent. Als dansartiest trad ze op in het werk van choreografen als Maya M. Carroll, Matej Kejžar, Renan Martins, Yuriko Suzuki en Anton Lachky onder anderen. Als docente deed ze ervaring op in ballet, hedendaagse dans en improvisatie aan kinderen en volwassenen in verschillende contexten. Als onderzoekster publiceerde ze artikelen over documentaire films in Documenta – Tijdschrift voor Theater en deed ze een onderzoek naar de amateur-podiumkunsten in het kader van haar stage bij Het Firmament, Centre of Expertise voor het Cultureel Erfgoed van de Podiumkunsten in Vlaanderen. Ze werkte ook als communicatieverantwoordelijke bij het Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond en als communicatiemanager voor GRIP (het choreografische platform onder leiding van zaakvoerder Klaartje Oerlemans en choreograaf Jan Martens).

Momenteel werkt ze als danseres in artistieke projecten van Nelle Hens, Maya M. Carroll en Matej Kejžar. Ze ontwikkelt ook haar eigen werk als dansartiest getiteld ‘Rough Magic’. Naast haar werk als danseres, is ze actief als docente in dans, improvisatie en lichaamswerk.

Meer info

Stephanie Van Aken

Foto: Paul Schkade

In residentie Nobody

Nelle-Hens-nobody-c-Rasa-Alsknyte.

ABRACADABRA. Ik geef je iets wat ik niet bezit en ontvang wat er niet gegeven wordt. Sesam, open u!

Nobody is een 1 op 1 rituele ontmoeting en uitvoering in het kader van een hotel. Twee kamers, twee dansers. Elk van hen beoefent ‘ont-moeten’ en geeft een dans aan iemand van het publiek. Niet het dansen ‘voor’, maar met de intentie een dans te ‘geven’. Van danser naar dans; van lichaam naar beweging; van vorm naar energie.

Ont-moeten is een Nederlands woordspel waarin een fundamentele verschuiving ligt. Wanneer je het woord in twee deelt, wordt het ‘niet moeten’. Van een persoonlijke zoektocht naar stilte in 2015 tot een artistiek en niet-resultaatgericht onderzoek in ‘ont-moeten’ in 2016. De uitkomst was de ont-wikkeling van hulpmiddelen voor psychologische, emotionele en fysieke terugkoppeling. De praktijk evolueerde in de praktijk van delen, ‘het geven van dansen’. De eerste stappen zetten in ondernemerschap en het balanceren van raamwerk met inhoud.

details project