Mesut Arslan

Biografie

Mesut Arslan maakt en speelt in België sinds 1999; verder ben hij ook actief in dans en visuele kunsten. Hij zoekt in zijn stukken naar een manier om deze te plaatsen in een multidisciplinaire dialoog. Net als in het basissdrama van de lege ruimte communiceert de ‘aanwezigheid en afwezigheid’ op meer interessante en aanvullende manieren met het publiek. Ik ben minder geïnteresseerd in identiteit van personages of de identiteit van narrativiteit. In plaats daarvan probeer ik sferen te creëren waarin ‘problemen’, ‘conflicten’ en ‘gedragingen’ een nieuwe manier vinden om met nieuw publiek te praten dat in deze wereldwijde, lokale (eigenlijk GLOCALE) wereld draait.

Meer info

Mesut Arslan

Foto: Danny Willems

In residentie Who’s afraid of Virginia Woolf?

Mesut Arslan, een van de KVS-gezichten, rijft de laatste jaren in binnen- en buitenland, lovende recensies binnen met bijzonder eigenzinnige ensceneringen van bekend en minder bekend repertoire.

Vanuit zijn fascinatie voor menselijke relaties en de complexe emoties die daarmee gepaard gaan, gaat de regisseur nu aan de slag met een van de meest gespeelde klassiekers uit de twintigste eeuw: Who’s afraid of Virginia Woolf? – een stuk van Edward Albee uit 1962.

Hij doet dat ‘op zijn Arslans’.

Zo creëert hij een buitengewoon spel tussen ruimte en tijd, onder een lichtinstallatie van Jan Maertens en in een scenografie van Pascal Leboucq. Ata Ünal neemt de dramaturgie op zich en Marc Vanrunxt geeft artistiek advies.

Mesut Arslan brengt het verhaal van George en Martha op een unieke en dwarse manier. Zij, een ouder koppel, reageren hun desillusies in alle wreedheid af op het jonge idealistische paar Nick en Honey. Door manipulatieve ingrepen transformeert de voorstelling naar een politieke lezing, die het publieke versus het private tegen elkaar afweegt. Zet je schrap voor een akoestische ervaring waarin ook de ruimte volledig wordt uitgespeeld.

Mesut Arslan werkt met zestien acteurs. Twaalf van hen echoën de zinnen van de vier hoofdpersonages en kleuren hun woorden telkens anders in. Geleidelijk aan ontvouwt zich zo een spel van hiërarchie, groepsdruk en macht. Wat als een acteur maar één stemacteur achter zich heeft, terwijl de tekst van zijn medespeler door elf stemacteurs uit volle borst wordt meegezegd? Luistert het publiek naar de luidste stem? Wint de meerderheid altijd? Wat is schijn, wat is echt en wie mag je geloven?

 

details project